نارنجک انداز و تفنگهای نارنجک انداز
 
به صورت ساده ، یک نارنجک انداز سلاحی است که یک نارنجک – پوسته ای کوچک را که با مواد انفجاری یا دیگر مواد مثل گاز اشک آور پر شده است – را شلیک می کند. البته، در موارد مهم نارنج باید مجهز به یک فیوز و یک ضامن جهت حفاظت نارنجک انداز یا مربی باشد.

ساده ترین راه پرتاب نارنج انداختن آن با دست می باشد؛ اما برد موثر و حداکثر وزنی که دست می تواند پرتاب کند به شدت محدود است؛ بنابر این در ابتدایی ترین مراحل توسعه سلاح های گرم، بسیاری از ارتشها تفنگهای بدون خان با لوله کوتاه و کالیبر بالا را که می توانند نارنجکهای استاندارد را به فاصله ای دورتر از توانایی پرتاب انسان شلیک کنند،بکارگرفتند و آنها را به سادگی خمپاره انداز دستی می نامیدند. در طی جنگ اول جهانی بسیاری از ارتشها شروع به استفاده از تفنگهای نارنجک انداز کردند. این نارنجک اندازه ها در حقیقت ابزاری بود که به تفنگهای استاندارد ارتشی اضافه می شد و همیشه به شکل استوانه بودند و به دهانه لوله تفنگ متصل می شدند. نارنجک در استوانه قرار داده می شد و پس از قرار دادن چاشنی، تفنگ به سمت دشمن نشانه گیری شده و توسط تیری مشقی شلیک می شد. این سیستم در حالی که به توانایی های درگیری سرباز پیاده نظام کمک می کرد خالی از اشکال نبود به عنوان مثال در بسیاری از موارد استوانه، دید تیرانداز را کور می کرد. 

نوع دیگری از تفنگهای نارنجک انداز نیز وجود داشت که احتیاج به وسایل اضافی مانند تفنگ نداشت در عوض بر میله ای باریک که مانند دسته به نارنجک متصل شده بود، تکیه می کرد. این دسته به داخل لوله تفنگ وارد می شد و تفنگ توسط یک فشنگ مشقی شلیک می شد. گاهی وقتها کوشش جهت پرتاب نارنجک با مهمات جنگی در این تفنگها به نتایج فاجعه آمیزی برای تفنگ و شلیک کننده منجر می شد. بعضی از نارنجک انداز های مدرن از هردو روش خود را خلاص کرده اند. در عوض، آنها اغلب قطعاتی که با شعله پوش ترکیب شده است بر سر لوله دارند؛ انتهای نارنجک مانند لوله طراحی شده و در سر لوله مخصوص تفنگ از بالا می لغزد(حالت نو مادگی). همچنین بعضی از تفنگهای مدرن از مهمات جنگی استفاده می کنند و با گیر انداختن مرمی از انرژی آن برای پرتاب نارنجک استفاده می کنند( برای کمک آنهارا مرمی گیرانداز می نامیم) یا دارای سوراخی هستند که مرمی از میان آن می گذرد(که انها را مرمی گذر نام می نهیم) و از گاز باروت منفجر شده به عنوان خرج پرتاب بهره می بردند.

مشکل کلیدی در این نوع تنفنگهای نارنجک انداز این است که وقتی تفنگ آماده شلیک نارنجک می شود به طور موثری کارایی معمولی تفنگ از بین می رود. یعنی تیراندازی که نارنجکی بر روی تفنگ برای شلیک دارد؛ اگر با دشمن رودررو شود، در وضعیتی اضطراری قرار می گیرد. او در ابتدا باید یا نارنجک را از روی سلاح بردارد یا آن را شلیک کند که این تاخیر ممکن است به قیمت جانش تمام شود.

بقیه اش تو ادامش


ادامه مطلب

 

نوشته شده توسط علی ولیپور در 3 Jan 2009 ساعت 11 AM موضوع نارنجک اندازها | لینک ثابت